Y(/H)elp voor mensen



Als filosofe met een fascinatie voor dystopieën en biotechnologische verbetering, komt een serie als Black Mirror als een godsgeschenk. De opener van het derde seizoen is veruit mijn favoriet. "Nosedive" toont ons een wereld waarin we volledig afhankelijk zijn van social media.

Klinkt bekend.

Oh trouwens, spoiler alert! 

In deze Brave New World loopt iedereen rond met een user generated score zwevend naast hun gezicht. Zoals iedereen, jaagt Lacie Pound een wenselijke rating na op het alomtegenwoordig platform waar gebruikers elkaar waarderen op al hun online en in-persoon interacties op een vijf-sterrenschaal. Je looks, je levensstijl, je bezittingen: all up for approval.

Kort gezegd: een yelp voor mensen. 

Stel je voor dat dit ene getal jouw waarde bepaalt in de samenleving - van waar je werkt tot de woning waarin je woont. 

Welkom in "Nosedive". 

Lacie Pound heeft een mooie 4.2 score, maar ze benijdt de hogere score van haar jeugdvriendin Naomi. Al Lacie's handelingen vallen perfect in de lijn van het principe van de hedonistische tredmolen. Deze wordt vaak gebruikt om uit te leggen waarom zovelen van ons zich niet tevreden voelen met hun leven. Bij het krijgen van bijvoorbeeld een promotie voelen we ons gelukkig en succesvol. Maar deze boost in geluk is slechts tijdelijk, waardoor we snel weer op hetzelfde basisniveau van geluk belanden als voor de promotie. Onze jacht om onze constante honger naar geluk te verzadigen is weer begonnen. 

Dit is exact wat Lacie ervaart. Elke keer als ze een vier of vijf-sterren rating krijgt, lichten haar helder blauwe ogen op. Ze glimlacht en giechelt met een hoge toon een en al vrolijkheid. Maar aan het eind van dag, voelt ze zich eenzaam en ontevreden. Ze woont samen met haar broer. We maken geen kennis met vrienden. Ze voelt zich niet op haar gemak bij haar collega's.

Helaas blijft Lacie streven naar de dingen waarvan ze denkt dat ze haar gelukkig zullen maken - een hoge rating op social media - terwijl ze de dingen die haar eigenlijk geluk zouden brengen blijft negeren - vriendschappen met collega's, een echte relatie met haar broer. Ook in onze wereld maken velen dezelfde fout als Lacie. Recente studies linken zwaar gebruik van social media zelfs aan depressie.

Desalniettemin, gedreven door de hedonistische tredmolen, blijven we Facebook, Twitter en Instagram checken alsof er daar echt iets te vinden valt. Al wat we echter krijgen is een simpele "vind ik leuk". Die met een simpele swipe of scroll zo weer weggeveegd kan worden. 

De scène met Susan, de oudere vrouw die stopte met iets om de ratings te geven nadat haar man overleed, legt de vinger op de wonde: 
"The ratings system does not matter and f- it, just really f- it." 
Lacie antwoordt: "It's how the world works. I can't just kick off my shoes and roam the earth, I have to play the game." 

Onze deelname aan social media wordt ons (nog) niet opgelegd, maar we kunnen ze niet negeren en moeten erkennen dat ze een grote rol in onze levens spelen. We kunnen er niet van weglopen en moeten tegelijkertijd ongelooflijk behoedzaam zijn voor hun macht.

"Nosedive" houdt ons een spiegel voor over hoe mensen omgaan met media, cultuur, communicatie en technologie en hoe onze obsessies en gedrag van vandaag misschien door ze logisch uit te breiden kunnen omslaan naar pure horror in de toekomst. Hoogstwaarschijnlijk eindigen we dan net als Lacie op het einde van de aflevering,  in een gevangeniscel schreeuwend naar een vreemde. 

Tegen het einde van de aflevering was ik klaar om al mijn accounts af te sluiten, maar toen realiseerde ik me dat ik mijn perfecte avocado toast nog moest delen op Instagram. Ik kreeg 166 likes! 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten