AANRADER: MISS REPRESENTATION


De documentaire Miss Representation onthult een schrijnende realiteit waarin we leven, maar die we weigeren onder ogen te komen. Geschreven en geregisseerd door Jennifer Siebel Newsom, brengt de film aan het licht hoe de mainstream media een bijdrage leveren aan de ondervertegenwoordiging van vrouwen in invloedrijke posities in Amerika. De film wijst op het beperkte beeld en de vaak denigrerende afbeelding van vrouwen in de media waardoor het moeilijker wordt voor de gemiddelde vrouw om stevig in de schoenen te staan.

Verhalen van tienermeisjes en provocatieve interviews met politici, journalisten, artiesten, activisten en academici zoals Condoleezza Rice, Nancy Pelosi, Katie Couric, Rachel Maddow, Margaret Cho, Rosario Dawson en Gloria Steinem bouwen samen met de vele verrassende feiten en statistieken een dynamiek op die je achterlaten met een nieuw perspectief over de hedendaagse alom vertegenwoordigde media.

Een kant van media-educatie waarvan veel mensen zich niet bewust zijn, is de hele politieke economie van de media. De meeste media krijgen hun inkomsten uit reclame. Dus zal de reclameloze inhoud van die media de reclames moeten ondersteunen. Daarom zie je dezelfde lichaamstypen steeds maar weer, want dat zijn de lichaamstypen die de grootste verkoop van die schoonheidsproducten genereren en een vergeefse jacht zijn op dit geidealiseerde lichaam. Dat is enorm winstgevend voor deze mediabedrijven en vooral voor de adverteerders.

Dit ideale schoonheidsplaatje is bovendien veel extremer en onmogelijker dan het ooit tevoren geweest is. Je ziet tegenwoordig geen foto’s meer van mooie vrouwen die niet digitaal zijn bewerkt om haar absoluut onmenselijk perfect te maken. In films voor alle leeftijden zie je vrouwelijke karakters net zo vaak in seksueel onthullende kleding als in films vanaf 18 jaar. Denk maar aan je favoriete Disney prinses! Meisjes worden aangemoedigd dat ideaal op steeds jongere leeftijd na te streven. Ze vergelijken zichzelf met een onmogelijke standaard om vervolgens het gevoel te hebben dat ze tekort schieten.

In een maatschappij waar de media de meest overtuigende kracht bezit om vorm te geven aan onze culturele normen, lijkt de collectieve boodschap te zijn dat de waarde en de macht waarover een vrouw beschikt ingebed ligt in haar jeugd, schoonheid en seksualiteit en niet in haar hoedanigheid als leider. De American Psychological Association zegt dat zelfobjectivering de laatste jaren een nationale epidemie is geworden. Een nationaal probleem.

Hoe verhoudt dit alles zich nu tot vrouwen en leiderschap? 

Vrouwen die zichzelf als object zien, zijn politiek minder effectief. Politieke effectiviteit is het idee dat je stem gehoord wordt in de politiek en dat je iets kunt veranderen in de politiek. Als we dus een hele generatie jongeren opvoeden met de gedachte dat vrouwen zichzelf als object zien, en dit als oké wordt beschouwd, stelt deze hele generatie vrouwen zich waarschijnlijk minder snel verkiesbaar. 

Terwijl vrouwen al veel vooruitgang hebben bereikt over de laatste decennia, staat Amerika op de 90ste plaats in de ranglijst van vrouwelijke wetgevers (België, 13de plaats), is slechts 6% van de Belgische bestuursleden en CEO's een vrouw en heeft 65% van de vrouwen en meisjes een verstoorde relatie met eten.

Door het kleine aantal van vrouwelijke leiders weten we niet hoe ons te gedragen wanneer invloedrijke vrouwen voor ons zitten en dus kiezen we ervoor te kijken naar hun benen, hun borsten, hun kleding en allerlaatst is er pas ruimte om te luisteren naar wat ze te zeggen hebben. 

Dit fenomeen is het duidelijkst in de manier waarop de media onze vrouwelijke leiders afschilderen. 

Tijdens Hilary Clintons presidentiële campagne was er heel wat te doen rond de mogelijkheid dat een vrouw president kon worden. In een discussie op Fox News wordt het volgende gezegd (zie fragment hier):
Fox News: “Een vrouw in the oval office, de machtigste persoon ter wereld, wat is daar mis mee? 
Marc Rudov: “Behalve PMS en de stemmingswisselingen, bedoel je?”

Tenen krullend.

Er bestaat zoiets als mediavooringenomenheid. Vrouwen maken twee keer zoveel kans om als emotioneel afgebeeld te worden als mannen. En door ze emotioneler te maken dan mannen, houden we het stereotype in stand dat vrouwen emotioneel zijn. Daarom zijn ze irrationeel. Daarom kunnen ze geen crisis aan. Daarom zouden ze geen leiderschapsfuncties mogen bekleden.

MAAR
Als je niet gelijk wordt behandelend, is dat mensonterend.
Als je niet dezelfde mogelijkheden krijgt, is dat mensonterend. 
Als mensen je anders bekijken omdat je een vrouw bent en toevallig een invloedrijke positie hebt, die traditioneel of gewoonlijk door mannen wordt bekleed en mensen twijfelen of je wel gekwalificeerd bent, is dat mensonterend. 

Waarom verandert de media dan niet zijn perspectief op vrouwen? 
De media zijn altijd al grotendeels in de handen van mannen geweest.

Amerikaanse vrouwen hebben slecht 3% van de invloedrijke posities in telecommunicatie, entertainment, uitgevrij en reclame. Dat betekent dat 97% van alles wat je weet over jezelf, je land en je wereld vanuit een mannelijk perspectief komt. Dat betekent niet dat het verkeerd is. Het betekent alleen dat in een democratie waar je over gelijkheid en volledige participatie praat, meer dan de helft van de bevolking niet participeert. 

We mogen zeker de enorme vooruitgang die vrouwen in het westen hebben gerealiseerd niet onderwaarderen. Maar als we goed kijken naar de manier waarop onze geschiedenis is vastgelegd, beginnen we de cruciale rol van de media te begrijpen in het definiëren van wie we zijn.

Zo namen tijdens WOII de vrouwen de jobs van de mannen aan het front over, 80% zei dat ze hun job graag zouden blijven uitoefenen wanneer de oorlog zou eindigen. Het duurde slechts enkele dagen nadat de mannen huiswaarts waren gekeerd dat zo goed als alle vrouwen ontslagen werden en er een grootschalige mediacampagne nodig was om vrouwen weer het huis in te krijgen. 

Je kunt dus duidelijk een link zien tussen adverteren op tv en bepaalde machtsverhoudingen die ons worden opgedrongen. 

Wie kan er dan voor verandering zorgen?
Vrouwen.

Naast een mentaliteitsverandering voor mannen, worden vooral vrouwen opgeroepen in actie te schieten. Als vrouwen niet voor elkaar opkomen, dan zal niemand dat doen. Niemand zal letten op de belangen van vrouwen, behalve andere vrouwen. 

Laten we er dus een prioriteit van maken andere vrouwen en meisjes te steunen. En onze bossypants aantrekken! 

-------------------
Volledige versie te bekijken op Netflix Nederland

Geen opmerkingen:

Een reactie posten