Pagina's

20 januari 2017

Mijn Jaar in Boeken

Je moet mij niet vertellen dat 2016 zich als een verfoeilijke kat heeft misdragen; in het midden van de nacht miauwend naar klopgeesten, krabbend aan onze favoriete meubels en zonder verpinken het glas water van ons nachtkastje stotend. 

Gelukkig zijn er nog boeken om de geest te kalmeren. De verbanning van het televisietoestel uit mijn appartement maakte niet alleen doelloos zappen verleden tijd, het creëerde ook zeeën van tijd om te lezen. 



De boeken die ik in 2016 las en in datzelfde jaar gepubliceerd werden, zijn ook ineens drie debuutromans van drie schrijfsters waar ik nog meer van wil lezen! Als eerste las ik Stephanie Danlers ontzagwekkende debuut Sweetbitter. Een verhaal over ontdekking, betovering en wat overblijft na ontgoocheling. The Girls van Emma Cline vertelt dan weer het vreugdeloze verhaal van hoe een teruggetrokken puber opgeslorpt wordt door de beruchte Charles Manson cult. Als laatste Lize Spits Het Smelt - een knaller van eigen bodem: intrigerend tot de laatste pagina met een rauw randje.

Nadat The Guardian een kleine twintig jaar na de eerste publicatie Chris Kraus’ I Love Dick (1997) bombardeerde tot ‘het belangrijkste boek over mannen en vrouwen geschreven in de afgelopen eeuw' was ook mijn interesse gewekt. De rare blikken op de trein nam ik er met plezier bij.

Hoewel ik mijn jaar vol goede moed begon door meer klassiekers van de Britse literatuur te lezen, waagde ik me uiteindelijk enkel aan een tweede poging van het zeer poëtisch geschreven The Waves (1931) van Virginia Woolf, zonder veel succes. Lady Chatterley’s Lover (1928) van D.H. Lawrence wist me dan wel weer te bekoren.

Als voorbereiding op een weekendje Amsterdam en een bezoek aan het Achterhuis, dook ik in The Diary of a Young Girl (1947) van Achterhuis-bewoonster Anne Frank. Wereldwijd een van de meest gelezen boeken en terecht!

Mijn favoriete genre in 2016 was zonder twijfel en onder het motto van “een klein beetje voyeurisme is oké”, de dagboeken. Mary MacLane’s I Await the Devil’s Coming (1902) is hilarisch van de eerste tot de laatste letter, vol ambitie en grootheidswaanzin - zoals het elke tiener betaamt. Hoewel de depressiviteit en verveling droop van The Diary of Virginia Woolf (1977) kon ik het me toch smaken. En na het lezen van The Journals of Sylvia Plath, 1950 - 1962 (1982) verloor ik mij in een kleine Sylvia Plath obsessie.

In juni van vorig jaar moest ik dan ook elk boek dat betrekking had tot de poëte verorberen. De semi-autobiografische roman die ze publiceerde vlak voor haar dood, The Bell Jar (1963), vertelt het verhaal over de moeizame volwassenwording van een jonge vrouw, gevangen in haar toenemende vereenzaming en vervreemding. Connie Palmen maakte dan weer een reconstructie van de turbulente huwelijksjaren van Sylvia Plath en Ted Hughes in Jij Zegt Het (2015) en won niet voor niets hiervoor de Libris Literatuurprijs van 2016. 

Omdat Sylvia eerder bekendstaat voor haar poëzie, introduceerde ze me ook in deze nieuwe wereld. Hoewel ik me 90% van de tijd oerdom voel bij het lezen van poëzie, probeer ik toch elke ochtend een willekeurig gedicht te lezen uit haar bundel Ariel (1965) of Birthday Letters (1998) van Ted Hughes, de enige publieke reactie die hij ooit gaf over de zelfmoord van zijn vrouw. So many feelings!

Ik vond ook eindelijk de tijd om Selected Short Stories van Roald Dahl uit te lezen. Naast het wereldberoemde Lamb to the Slaughter werden nog tal van huiveringwekkende kortverhalen opgenomen. Bij het lezen van The Lottery (1949) van Shirley Jackson kwam - zeker bij het titelverhaal - het haar op mijn armen recht te staan. 

In september stapte ik met enkele vriendinnen op de Thalys voor een weekendje Parijs, vervolgens zwoegde ik me door het 800 pagina’s tellende meesterwerk La Deuxième Sexe (1949) van Simone de Beauvoir. Zonder twijfel is ze een van de grootste denksters van onze tijd, alleen zou het gebruik van alinea’s niet hebben misstaan. 

Mijn grootste ergernis tijdens mijn opleiding filosofie was het ontbreken aan studie over vrouwelijke denkers. Jaren terug kreeg ik Vrouwelijke Filosofen (2012) onder redactie van Carolien Ceton al cadeau, maar nu verdiepte ik me er pas in. Een 9 to 5 job kent dan toch zo zijn voordelen. 

Daarnaast zijn er van die boeken waar ik constant iedereen mee naar het hoofd gooi. “It’s funny because it’s true” is nog nooit zo accuraat geweest als bij Aziz Ansari’s Modern Romance (2015). Ansari vertelt vanuit zijn eigen beleving over daten en relaties in het telefoon- en internettijdperk, aangevuld met wetenschappelijk onderzoek door Klinenberg. The Life-Changing Magic of Not Giving a F*ck (2015) van Sarah Knight geeft, in navolging van Marie Kondo, een eenvoudig te gebruiken tweestappenmethode om je eigen tijd terug te claimen en dat zonder excuses! Hoewel de theorie over de ideeën die komen aanwaaien en soms verder waaien naar anderen misschien wat zweverig klinkt, is Big Magic (2015) - door de auteur van bestseller Eat, Pray, Love, Elizabeth Gilbert - een nuchter boek en heb ik af en toe hardop moeten lachen. Ik heb er bovenal veel inspiratie uit opgedaan om zelf weer penseel en pen in de hand te nemen. And last but not least: Vegan for Her (2013) van Ginny Messina. Als je een vrouw bent en vegan eet, of wilt gaan eten, dan zou ik dit boek bovenaan je leeslijst plaatsen! Over alle gezondheidszaken waarmee vrouwen te maken krijgen - van puberteit tot oude, vitale omaatjes - wordt duidelijk uitgelegd hoe een vegan dieet je gezondheid kan ondersteunen.

Een boek dat ik herlees en herlees, is Erica Jongs Fear of Flying (1973). Niet alleen vertelt het een tijdloos verhaal van zelfontdekking, bevrijding en vrouwzijn, geschreven in destijds revolutionaire onverbloemde, niets verhullende taal, het is ook gewoon Het Beste Boek Ooit. 

En omdat het leven te kort is om boeken uit te lezen die je niet kunnen boeien, behouden The Raven (1844) van Edgar Allen Poe, Artful (2012) van Ali Smith en The Outsiders (1967) van S.E. Hinton een open einde voor mij.

Om af te sluiten, is mijn jaar in boeken incompleet zonder vermelding te maken van Brené Browns boeken The Power of Vulnerability (2013) en het vervolg Rising Strong (2015). Hoe vaak ik ook lees in deze boeken, ik blijf bijleren en tot nieuwe inzichten komen. Bekijk ook zeker haar TED Talk

Et voilà, mijn jaar in boeken. In 2017 zullen er zonder twijfels weer heel wat titels mijn nieuwsgierigheid prikkelen, mij onderdompelen in nieuwe werelden, een antwoord bieden op vragen die ik nog niet wist te stellen en mij tot de verbeelding spreken.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten