Pagina's

17 oktober 2014

NIET MET DE VINGER WIJZEN IN GONE GIRL


(SPOILER ALERT: om op een zinnige manier iets te kunnen zeggen over de film Gone Girl moet ik wel wat prijsgeven over de plot twists, de film is namelijk zo goed als niets anders. Lees dus verder op eigen risico!  En kom vooral terug na het kijken van de film, want het wordt dringend tijd om daar verandering in te brengen!)

Mijn lief en ik doen niks liever dan met z’n tweetjes naar de film gaan. Het kijken van de film is daarbij maar half de ervaring. De nabespreking achteraf in de auto op weg naar huis brengt me het meeste plezier. Bij Gone Girl was die discussie bovendien ook enorm interessant.

Bij het verschijnen van de aftiteling was mijn lief kort en bondig over de film: ‘Psycho Bitch’. En hoewel Amy inderdaad serieuze mental health issues vertoont, vind ik het nogal kort door de bocht om alleen Amy als de manipulatieve gekkin te bestempelen en Nick als doodgoeie jongen te zien.

Het is belangrijk te zien dat Nick niet de goedhartige, loyale Prince Charming die hij lijkt te zijn is.  Flynn en Fincher zetten in Gone Girl een feministische psychopaat tegenover een vrouwenhater. Een film die draait rond twee mensen die in het begin van een relatie een volstrekt geïdealiseerd beeld van zichzelf voorschotelen aan de ander. Geen van beiden kan echter de façade ophouden en zo worden ze uiteindelijk elkaars ergste nachtmerrie.

Ook al wordt er maar heel weinig aandacht besteed aan Amy’s Cool Girl monoloog in de film, toch kon je in de zaal enige instemming horen bij wat onze "psychopaat" te vertellen had. De Cool Girl is een vrouw die doet alsof ze alles leuk vindt wat mannen leuk vinden om deze laatste hun aandacht te krijgen. Ze houdt van ongecompliceerde seks, bier drinken en vettig eten, waarbij ze op miraculeuze wijze toch altijd een size 0 blijft behouden. Nog belangrijker is dat ze nooit klaagt en alle uitspattingen van haar partner zonder morren vergeeft.

Kunnen we ons als vrouw niet allemaal herkennen in de druk om je anders voor te doen, je beste zelf, in een relatie? (Een druk, die mannen veel minder voelen. Anders zouden er toch veel meer vriendjes plots groene smoothies beginnen brouwen en yoga matjes beginnen uitrollen?) Net zoals Amy zijn wel allemaal gebrainwasht om ons als de perfectie zelve te gedragen in de door anderen opgelegde rollen. Bij Amy waren deze rollen “Amazing Amy” voor haar ouders, “Cool Girl” voor haar echtgenoot en “Perfect Amy” voor haar stalker Desi.

Amy schrijft in haar dagboek dat al die rollen onhoudbaar bleken te zijn om vol te houden. Wat overbleef was een jonge onzekere en gekwelde vrouw die schreeuwde voor aandacht om wie ze echt was. Natuurlijk zijn haar daden niet goed te praten. Het is duidelijk dat Amy een monster is wanneer ze Desi’s keel oversnijdt tijdens de seks en wanneer ze haar dood faket met als doel Nick de doodstraf te geven. Maar dit alles doet ze om zich af te zetten tegen alle stempels die men haar constant opdrong. I know, het is zeer extreem (hallo, Hollywood film), maar het blijft interessant om dit idee te betrekken op onze maatschappij die zoveel verwacht van vrouwen. Psychopaat of niet, Amy's conclusies houden steek.

Dus net zoals we in het verloop van de film Nick zijn ontrouw en desinteresse voor zijn vrouw vergeven, hem bovendien zelfs de slachtofferrol willen toebedelen. Net zo moeten we ook verzachtende omstandigheden inroepen voor "Just Amy".


Wat denken jullie over Amy's Good Girl monoloog? En zaten jullie tijdens de film ook constant op het randje van jullie stoel? 

Geen opmerkingen:

Een reactie posten