Pagina's

30 september 2014

NORMCORE



Wij vrouwen, wij hebben iets met kleren. Al is het een nadrukkelijke desinteresse. In mijn geval wordt er elke ochtend gewikt en gewogen welke reflectie ik in de loop van de dag wil opvangen in ramen/ etalages e.a. Deze afweging wordt natuurlijk steeds afgestemd met de gelegenheid of de stemming waarin ik me op dat moment bevind.

Op de ene dag gaat dit sneller dan op de andere. Wat betreft mijn huidige vestimentaire status kan ik bondig zeggen: ik heb niks om aan te doen. Mijn dromen vormen zich rond één moment in de toekomst: mijn eerste looncheck. Het moment waarop ik eindelijk mijn wishlist van boven tot onder kan afstrepen. (Wishful thinking, què?) Tot dat mooie moment zich voordoet kan alleen de aankoop van basics in het studentenboekhouding worden verantwoord.

Het is dan ook al een tijdje geleden dat ik de komst van een modetrend zo hard toejuichte, de normcore. Zoals Amélie O. het perfect weet te omschrijven: er zo onopvallend mogelijk uitzien met kleren die min of meer onopvallende basics zijn en daarin een groot genoegen scheppen. In de praktijk betekent dit werken met verschillende texturen en het aantal kleuren en prints tot een minimum beperken.

Hoera, we kunnen vaarwel zeggen tegen extreme outfits samengesteld uit dure must haves en eyecatchers die we maar één keer aankunnen! Hoera, de snoozebutton kan twee keer extra worden ingedrukt nu we ’s ochtends niet meer moeten nadenken bij wat we aantrekken! Hoera, voor het eerste het beste uit de kast te halen en er alsnog gesofisticeerd en modebewust uit te zien.

Niets dan eenhoorns en potten goud dus. Bloggers als Camille Over the Rainbow, Mija en onze Belgische Ruth (1/2 The Merrymakers) lijken de techniek van ‘standing out by blending in’ perfect te beheersen. En nu is het mijn beurt!

Zo stond ik deze ochtend uitgeslapen op. Normcore, I can do that!

Om dan natuurlijk 5 minuten later alsnog weer in een kramp te liggen: what to wear?

De outfit-kies-situatie: groentje aan KU Leuven zoekt vriendjes. Gewenste uitstraling: toegankelijk, maar niet hopeloos. 

We gaan naar school dus casual kan wel. Sneakers of gewoon een simpel truitje? Of allebei? Maar ik wil er ook niet te simpel uitzien, eerder zo van ‘hey, ik ben wel leuk om mee te praten’. Daarnaast wil ik niet intimideren of insinueren. Geen decolleté dus. Een kleedje dan misschien? Pff, geen zin in. Ik draag wel gewoon een jeans. Na de middag begint zo’n skinny wel altijd te knellen... Dus misschien beter een legging? Maar dan moet ik er wel iets lang op dragen. Lap, al die truitjes liggen in de strijkmand. Oké, we houden het bij die grijze jeans. Misschien ter compensatie daar botjes onder dragen in plaats van sneakers? En wat er dan op? Een t-shirt of toch maar een blouse? Ja, met sneakers eronder want een blouse én die gekleede botjes is een beetje te opgekleed. Daarnaast moet ik ook een pak afwandelen vandaag dus platte schoenen it is. Top, dat is dan al uitgemaakt. En welke kleuren dan? Misschien die grijze trui? Of profileer ik mij dan te hard als een grijze muis? Of marine blauw? Neen, dat is ook weer te schooluniform-achtig hé? Hmhm. Ik ga gewoon voor zwart op zwart. Dan kan ik best wel verschillende stoftexturen met elkaar combineren…

Na een nodeloos lang verder mijmeren ben ik veel te laat en kan ik nog lopen om mijn trein te halen. De teller van het aantal vrienden dat ik die dag maakte bleef bovendien ook op 0 staan.

Normcore, niet zo simpel als het lijkt.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten